ஒரு மனிதன், ஒரு இரவு, ஒரு உலகம்

இன்னும் எத்தனை பொய்களைத் தான் சொல்வது,
அத்தனையும் I’m fine என்றே முடிகிறது…


மனிதர்களே வேண்டாமென வெறுத்துச் செல்கிறேன்.
என் எதிரில் வருபவனும் அதையே நினைத்தவனாக இருக்கலாமல்லவா?


இந்த இரவுதான் எத்தனை பேரின் தூக்கத்தை கெடுக்கப்போகிறதோ…


இன்றிரவேனும் அழும் கண்ணீர் கொண்டு இப்பெரு நிலவை கரைத்து விட வேண்டும்…


ஆழ்ந்து அழ காரணம் நிறைய இருக்கிறது,
இவ்விரவும், கண்ணீரும் மட்டும் கொஞ்சமாய் இருக்கிறது…


ஆகப்பெரும் ஆசை எல்லாம் வலி தீர அழ வேண்டும் என்பதே…


நான் வாங்கிய குடை மழைக்குப் பழகியதாகத் தெரியவில்லை,
என்னோடு துணைக்கு அதுவும் நனைந்தபடி வருகிறது…


வெயில் நிலத்தில் பெய்யும் மழை போல, என்றேனும் அழுது விடுங்கள்.
மீண்டும் அந்த வறண்ட நிலத்திலிருந்து ஒரு பூ பிழைக்கட்டுமே சிறு துளி நீரிலிருந்து…


இதுவரை வந்த அத்தனைக்குப் பிறகும் இன்னும் எதோ ஒன்று மீதமிருக்கத்தான் செய்கிறது, இந்நெடு வாழ்வில்…


வீடு சேர்ந்த எல்லோரின் நிழல் இரவாக விழுகிறது இப்பூமியில்…


யாரின் கண்ணீரோ இன்னும் பெய்துகொண்டே இருக்கிறது இரவாக, மழையாக…


கடல் விட்டு திரும்பும் வரையில்,
கடல் சேர்ந்த நதி நான் இங்கு…


அறிமுகமில்லாத அத்தனை பிரச்சனைகளையும் சமாளித்துக்கொள்கிறேன்.
முகம் அறிந்த யாரேனும் எப்படி இருக்கிறாய் எனக் கேட்டுவிட்டுச் செல்லுங்கள்.
இப்போது நான் நலமாக இல்லை…


எப்படியேனும் இவ்விரவைக் கடந்தால் பிழைத்து விடுவேன், நிலவும் இருளும் இந்த இரவின் துடுப்பை எதிரெதிர் திசையில் செலுத்துகின்றது…


அன்பெனப்படுவது, யாரும் பார்க்காத விடியலில் பூக்கும் பூ…

கடல் சேர்தல் என்பது

ஒரு வேடிக்கை பார்ப்பவனாக,
ஒரு தேசாந்திரியாக,
ஒரு பார்வையாளனாக,
ஒரு பறவையாக,
ஒரு ஏதேனும் ஒருவனாக

கரை அமர்ந்து கடல் பார்க்கையில், இப்பெரும் கடலையும் உள்வாங்கிக் கொள்கிறது இச்சிறு மனது, அன்பின் சிறுகூடடைவதில் திருப்தியடையும் பெரும்மனது போல.

எப்பொழும் கடல் சேர்தல் என்பது கரை சேர்வதாக முடிகிறது எனக்கு.

அழு அதன் ஆழம் வரை!

அவ்வளவு எளிதில் வாய்ப்பதில்லை, முழுமையான அழுகையை நிறைவேற்றுவதற்கான ஒரு வாய்ப்பு.

மனம் மகிழ்வதைப் போல
மனம் வருந்தல் எளிதில் நிகழ்த்திவிட முடிவதில்லை…

இடம் பொருள் ஏவல் என எல்லாம் பார்க்கவேண்டியதாயிருக்கிறது…

இழந்ததை நினைத்து அழவோ,
இருப்பதை நினைத்து அழவோ, இனிவருவது நினைத்து அழவோ,

என ஒரு பெரும் காரணம்,
கொடும் வலி, நெடும் நேரம், ஒற்றைத் தனிமை எல்லாம் ஒருசேரத் தேவைப்படுகிறது இதற்கு…

இவையெல்லாம் மொத்தமாய்க் கிடைக்கும் அரிய நிகழ்வுக்கு காத்திருக்கையில், அழுகைக்கான அத்தனை காரணங்களும் நமத்துப் போய்விடுகின்றன உள்மன ஈரங்களில்…

அன்றாடம் அழும் இச்சமூகம் இன்னும் அழுகையின் ஆழத்தைப் புரிந்து கொள்ள முயல்வதே இல்லை…

யாரேனும் அழுதாலோ, அழுக முற்பட்டாலோ, அதீத கேள்விகள் ஏதுமின்றி முழுவதுமாக அழ உதவிடுங்கள். அழுது முடித்ததும் அணைத்துத் தேற்றிக் கொள்ளலாம், அதுவரை நிம்மதியாக அவர்கள் ஆழ அழுது மீளட்டும்…

கடல் சூழ் உலகிது

எத்தனிமையில், எவ்விடத்தில் யார் இருப்பினும், ஏதோவொரு தூரத்தில் பேரன்பும், பெருங்கடலும் சூழ் உலகிது.

அலையாய் அவ்அன்பின் கடல் சேர்கையில், கரை சேர்கிறோம் நாம்…

மண்ணைச் சுடும் மழை

பாலைவனத்தில் பெய்யும்
இரவும், மழையும்
மண்ணைச் சுடும் என்பதில்
ஆச்சரியம் ஏதுமில்லை.

அம்மண் வெயில் மட்டும்
எதிர்பார்த்துப் பழகியது.

எதிர்பாராது வரும்
பெருமழையும், பேரன்பும்
பாலைவன மண்ணையும்,
பாலைவன மனிதர்களையும்
தன்நிலை தடுமாறத்தான் செய்யும்.

– ரகு

ஒற்றைச் சிறகு

ஆகப்பெருஞ்சுமை அதுவெனயெண்ணி தன்மென் சிறகைப் பெருவெறுப்பில் பிய்த்தெறியும் பறவையினெதிரில்,

ஒற்றைச் சிறகொன்று மட்டுமதுகொண்டு தன்கடுஞ்சிறை தப்பும் பறவையின் மீது கண்பார்வைபட்ட தருணத்தில்
இதுவரை பிய்த்துத்துப்பிய நம்பிக்கைகளைப்
பொருக்கியெடுத்து அதுமுதல் மீண்டு வாழவிருக்கிறது முதல் பறவை…

Blog at WordPress.com.

Up ↑