நாம் எனப்படுவது?

உன்னையும், என்னையும், யாரையும் பற்றி
நானென்ன புதியதாய்ச் சொல்லிட ?!

நாம்,
கடல் தள்ளிய கடைசி அலை
கரையில் விட்டுச் சென்ற நுரைகள் மட்டுமே.

இருளில் மூழ்கிய இரவுகள்

இந்த இரவில் இன்னும் மிச்சமிருப்பது
நானும், விடியலும் மட்டுமே.

இவ்வுலகம் வழக்கம்போல
காலையில் கண் விழித்து
என்னோடு வீதி வந்து சேர்ந்துவிடும்.

இவ்வுலகம் நேற்று விட்டுச்சென்ற இடத்திலிருந்து தொடர்ந்து கொள்ளும் தினந்தோறும்.

மீண்டும் மீண்டு மீள முடியாத உலகைத் தேடிச் செல்கிறது இவ்இரவுகளின் பாதைகள்.

இப்போது இந்த உலகில் மிச்சமிருப்பது
நானும், இவ்இரவும் மட்டுமே.

வானிலை அறிக்கை – Weather Report

வாழ் நிலை அறிக்கையில்
புயல் எச்சரிக்கை.

மௌனப் புயலில் மெள்ளச் சாகும் மனிதர்கள்.

நிலா வரும் வழியில் வர இருக்கிறது இவ்இரவுப் புயல்.

மீதமிருக்கும் இப்பொழுதுக்குப் பின்
தாக்க வருகிறது இரவுகள் எனும்
பெரும் புயல்கள்.

இழப்பீடுகள் இல்லா இப்புயலுக்கு இரவுகள் என்று பெயர்.

மழை வானம்

மழைக்குப் பிறகான வானத்தைப் போல,
விடாமல் தூறிக்கொள்கிறது மனம்.

துளித்துளியாக கரைந்த மேகம், துளியளவும் குறையவில்லை.

ஐஸ்கிரீம் உருகுகிறது

கடந்த வாரம் பாரிஸ் காலநிலை மாற்ற ஒப்பந்தத்தில்

அமெரிக்கா வெளிநடப்பு செய்ததிலிருந்து

மனமெனும் குடுவையிலிருந்து ஒரு சப்தம்

அதிகமாகிக் கொண்டே வருகிறது.

காலநிலை மாற்றத்தை,

வெப்பத்தைக் கட்டுப்படுத்த எதுவும் நான் செய்யமாட்டேன்

எனச் சொல்லி அடம்பிடிக்கிறது அமெரிக்கா.

இதுவரை எந்த நாட்டின் ஒப்பந்தத்திலிருந்தும்

நேரடியாகப் பாதிக்கப்படாத நான்,

இந்த ஒப்பந்தத்தால் அடிக்கடி

நொடிக்கொருமுறை பாதிக்கப்பட்டுக்கொண்டிருக்கிறேன்.

தட்டில் போட்டு வைத்திருந்த உணவு

என் அவசரத்திற்கு ஏற்ப

சூடு குறைய நெடுநேரம் பிடிக்கும் போது,

அடுத்தமுறை நான் கேட்பதற்குள்

சாப்பிட்டு முடிக்க வேண்டுமென

என் அம்மா சற்று சூடாகச் சொல்லிவிட்டு செல்கிறாள்.

குளியலறைக் ஹீட்டர்’கள்

இப்போது கடும் உக்கிரமாக வேலை செய்கிறது,

இதுவரை தண்ணீர் சூடாகக் காத்திருந்த நான்,

இப்போதெல்லாம் சூடான நீர் சில்லென்றாக

வெகுநேரம் காத்திருக்கிறேன்.

சாலையில் மதிய வெயிலில் ஆட்டோ,

பக்கத்திலிருந்த கார் இடம் பெரும்

வெப்பச்சண்டையிட்டுக் கொண்டிருந்தது,

அவ்விரு வண்டியினுள்ளும் சிலர்.

இவற்றை விட என் மனதை

அதிகம் உருக்குவது திடீரென

உடலுருகும் ஐஸ்கிரீம்கள் தான்.

ஒருவேளை அமெரிக்க அதிபருக்கு

அவரின் மகளுக்கு ஐஸ்கிரீம்

வாங்கித் தர வேண்டிய தேவை இல்லாமல் போயிருக்கலாம்.

ஆனால் இந்தியாவின் இருதயத்தில்

ஆழ்தூரத்தில் இருக்கும் என் ஊரில்

உடனே உருகாத ஐஸ்கிரீம்

கேட்டுக்கொண்டிருக்கிறாள் ஒரு மகள் அவள் அப்பாவிடம்.

ஐஸ்கிரீம் பார்லர்களில்

ஓர் ஐஸ்கிரீம் நேரம் உயிர்வாழும் காதல்களின்

வாழ்நாள் குறைந்து கொண்டே வருகிறது.

இவையெல்லாம் விட,

நான் புதிதாக கண்டுபிடித்த சந்தோசம்

ஞாயிற்று கிழமைகளின் இரவுகளில்

நான் சாப்பிடும் ஐஸ்கிரீம் நேரங்கள்.

உடனே உருகிடுவடும் அவ்ஐஸ்கிரீமால்

என் விடுமுறைகள் விசுக்கென குறைந்து போய் விடுகிறது,

அமெரிக்க அதிபருக்கு

உலகின் சுடுநிலை புரிவதற்குள்

என் அடுத்த ஐஸ்கிரீமும் உருகிவிடும் போலிருக்கிறது…

இயல்பாயிருத்தல்

எப்படி இவர்களால் மட்டும் இவ்வளவு இயல்பாக இருக்க முடிகிறது?????
எப்போதும் போல முன்இரவில்
சென்னையின் ஓ எம் ஆர் சாலை பரபரப்பில் பயணித்துக் கொண்டிருந்தது.

நிரப்பப்படாத இடைவெளியில்
நாம் சாலையை கடக்க தவறினால்,
அந்த சாலை நம்மை வெகுவேகமாகக் கடந்துவிடும்.

பாதிக்கடலை நீந்தியதைப் போல,
பாதிக் கிணற்றைத் தாண்டியது போல,
பாதி பால்யத்தை வாழ்ந்தது போல
அந்தச் சாலையில் பாதித் தூரத்தைக் கடந்து, காத்துக்கொண்டிருந்தேன்.

மறுமுறை இந்தச் சாலை தன்மீது வண்டிகளைச் சுமக்காமலிருந்து ஒரு சிறு மூச்சுவிட்டுக் கொள்ளும் அந்தச் சந்தடி சாக்கில் மீதமுள்ள மறுமுனையை ஒருசில எட்டிகளில் கடந்திட வேண்டும்.

அச்சாலையைக் கடக்க உதவும்
சிறு சந்தடி இடைவெளி கிடைத்து நான் நகர இருந்த நேரத்தில்
என் பின்னே நின்ற பெண்ணொருத்தி தூரத்தில் வர ஆரம்பித்திருந்த வாகனத்தைப் பார்த்ததும், பயத்தில் சட்டென என்கை இழுத்து அவளுக்கும் பின்னாக என்னை நிறுத்திவிட்டு, வேகச்செல்லும் வண்டியால் அவளுக்கு அவளே சமாதானம் சொல்லிக் கொள்கிறாள்…

அந்தப் பெண்ணிற்கு இந்நகரம் புதியதாக இருக்கலாம்
அல்லது இந்தச் சாலை புதியதாக இருக்கலாம்
அல்லது என்னைப் போன்ற நகரம் பழகிய மனிதர்கள் புதியவர்களாக இருக்கலாம் அல்லது இவையெல்லாமே சேர்ந்து புதியதாக இருக்கலாம்…

யாரென்றெனைத் தெரியாத சாலையில்
எனைப் பிடித்திழுத்த அச்சிறு வேளையில்
அவள் இச்சமூகத்தைப் பற்றியோ, என்னைப் பற்றியோ, அவளைப் பற்றியோ ஏதும் நினைத்திருக்க வாய்ப்பில்லை…
இப்படியான இயல்பாக இருக்கும் ஒருவரை பார்க்கையில் வியப்பாக, ஏக்கமாக இருக்கிறது.

இவர்கள் மட்டும் இன்னும் எப்படி இயல்பாக இருக்கிறார்கள் என்று!

கடல் என்ன தருகிறது?

கடல்,
காற்று தருகிறது
அலை தருகிறது
நுரை தருகிறது
சிலநேரம் விளையாட ஏதே ஒன்றை அதன் மடியில் இருந்து எடுத்து வருகிறது,

இவையெல்லாம் போக அதன் ஆழ்மனதின் சந்தோசத்தை
எடுத்து வந்து தருகிறது…

பலூன் விற்பவனை ஏக்கத்துடன் வேடிக்கை பார்த்த குழந்தை,
அதன் கையில் ஒரு பலூன் கிடைத்தவுடன்
பூமிப்பெருவெளியில் தானும் ஒரு பலூனாகப் பறந்து செல்வதைப் போல
கனமான மனங்களை,
குளிர்காற்றில் நிரப்பிய
பலூனாக்கிப் பறக்க விடுகிறது – கடல்…

பூமிச் சுமை

சிறிதும்,
பெரிதுமான மனிதர்களை
பூமி சுமந்து கொண்டு தான் இருக்கிறது…

நான் கடவுள்

நான் தான் உங்களின் கடவுள், நம்பிக்கையாக உங்கள் கஷ்டங்களை என்னிடம் சொல்லுங்கள்,

என்றவாறு புதுப்புது போலிக் கடவுள்கள் வந்து செல்கிறார்கள்…
இப்போதெல்லாம்
இல்லாத கடவுள்கள் இருப்பதை விட,

சொல்லாத கஷ்டங்களை கேட்பதற்கு
ஒருவர் கடவுளாகத் தேவைப்படுகிறார்…

அலட்சியமாக

தேநீர் தன் வெப்பத்தை இழப்பது போல,

யாரும் கவனிக்காமல் தவறிவிழும் தண்ணீர்த் துளிகள் போல,

மிகச் சாதாரணமாக நகரும்
பெரும் கூட்டம் போல,

எளிதில் வெற்றிடம் நிரப்பப்படும் பேருந்தின் இருக்கை போல,
மரணம் மிகச் சாதாரணம்…!
நாளை
நமக்கென அழுவதற்க்கென,
இன்று சிலரை சிரிக்க
வைத்துக் கொண்டிருக்கிறோம்…