நாளை என்றொரு நாள்

தட்டியும் திறக்காத கதவுகள்,
பதில் தேடிக் காத்திருக்கும் கேள்விகள்,
சொல்லி முடிக்காத விருப்பவெறுப்புகள்,
பேசிட அழைக்காத தொடர்புகள்,
அழைத்தும் பேசிடாத தொடர்புகள்,
நிலவை விலகி நிற்கும் இரவுகள்,

இவையெல்லாம்
நாளை என்ற நாளுக்காக
மீதியிருக்கும் காத்திருப்பை மிச்சம் வைத்திருக்கிறது…

எதிர்பார்ப்புகள் ஏதுமின்றி

அந்த இரவில்
அந்தத் தெருவில்
அந்த நாய்
குரைத்துக் கொண்டே இருந்தது…

நான் தூங்கிய பின்பும்
அந்த நாய்
குரைத்துக்கொண்டே தானிருந்திருக்கும் எந்த வித்தியாசமும் இன்றி…!

சிறு விடை தேடிய பெரு வினா

எல்லோரும்
ஏதாவதொன்றாக
ஆகப்போவது எப்படியும் நிகழ்ந்தேறிவிடப்போகிறதென்றாலும்,

யாராரெல்லாம் எதுயெதுவாக
நிகழ்த்தப்போகிறோமென்பதன் பதிலுக்காக
ஆயிரமாயிரம் கால்களில் நின்று ஆகப்பெரியதாகக் காத்திருக்கிறது

சிறு விடை தேடிய பெரு வினா…

இந்தியக் கனவு

உனக்கும் எனக்கும் இடைவெளியில்

இரண்டாயிரம் தொலை மைல்கள்,

இரண்டு பகல், ஒரு இரவு கொலை பயணங்கள்,

ஐந்து கொடும் எல்லைகள்,

ஐம்பது கோடி நெருக்கடி மனிதர்கள்…

கணக்கிட முடிந்தவைகளாக இவைகளெல்லாம், உனக்கும் எனக்குமான இடைவெளியில்…

நாம் எனப்படுவது?

உன்னையும், என்னையும், யாரையும் பற்றி
நானென்ன புதியதாய்ச் சொல்லிட ?!

நாம்,
கடல் தள்ளிய கடைசி அலை
கரையில் விட்டுச் சென்ற நுரைகள் மட்டுமே.

இருளில் மூழ்கிய இரவுகள்

இந்த இரவில் இன்னும் மிச்சமிருப்பது
நானும், விடியலும் மட்டுமே.

இவ்வுலகம் வழக்கம்போல
காலையில் கண் விழித்து
என்னோடு வீதி வந்து சேர்ந்துவிடும்.

இவ்வுலகம் நேற்று விட்டுச்சென்ற இடத்திலிருந்து தொடர்ந்து கொள்ளும் தினந்தோறும்.

மீண்டும் மீண்டு மீள முடியாத உலகைத் தேடிச் செல்கிறது இவ்இரவுகளின் பாதைகள்.

இப்போது இந்த உலகில் மிச்சமிருப்பது
நானும், இவ்இரவும் மட்டுமே.

வானிலை அறிக்கை – Weather Report

வாழ் நிலை அறிக்கையில்
புயல் எச்சரிக்கை.

மௌனப் புயலில் மெள்ளச் சாகும் மனிதர்கள்.

நிலா வரும் வழியில் வர இருக்கிறது இவ்இரவுப் புயல்.

மீதமிருக்கும் இப்பொழுதுக்குப் பின்
தாக்க வருகிறது இரவுகள் எனும்
பெரும் புயல்கள்.

இழப்பீடுகள் இல்லா இப்புயலுக்கு இரவுகள் என்று பெயர்.

டைரியின் பக்கங்கள்

யாரோ ஒருவரின் டைரியில்
எழுதப்பட்ட,
எழுதாமல் விடப்பட்ட,
கிறுக்கப்பட்ட,
கிழித்தெரியப்பட்ட
ஒற்றைப் பக்கம் தானே நீயும், நானும்.

எதுவும் போதியதில்லை

இப்போதெல்லாம்

வண்டுகளைத் தேடிச் செல்லும் வழியில்
பூக்களைப் பறித்துக் கொள்கிறேன்,

பழங்கள் வாங்கச் செல்லும் வழியில்
நண்பர்களைப் பார்த்துக் கொள்கிறேன்,

ஊருக்குச் சென்று வருகையில்
யாரேனும் புதிய மனிதர்களைச் சந்தித்துக் கொள்கிறேன்

நான் தேடிச் சென்ற எதுவும் எனக்குப் போதியதில்லை

இருந்தாலென்ன,
தேவைகளை விட
தேவதைகள் நிரம்பிய தேசத்தில்
பூக்களிலோ, புதுமுகத்திலோ ஒரு புன்னகை இருந்து கொண்டே இருக்கப்போகிறது.

அடுத்த புன்னகையைத் தேடிய நகர்வில் நாம்…

ஐஸ்கிரீம் உருகுகிறது

கடந்த வாரம் பாரிஸ் காலநிலை மாற்ற ஒப்பந்தத்தில்

அமெரிக்கா வெளிநடப்பு செய்ததிலிருந்து

மனமெனும் குடுவையிலிருந்து ஒரு சப்தம்

அதிகமாகிக் கொண்டே வருகிறது.

காலநிலை மாற்றத்தை,

வெப்பத்தைக் கட்டுப்படுத்த எதுவும் நான் செய்யமாட்டேன்

எனச் சொல்லி அடம்பிடிக்கிறது அமெரிக்கா.

இதுவரை எந்த நாட்டின் ஒப்பந்தத்திலிருந்தும்

நேரடியாகப் பாதிக்கப்படாத நான்,

இந்த ஒப்பந்தத்தால் அடிக்கடி

நொடிக்கொருமுறை பாதிக்கப்பட்டுக்கொண்டிருக்கிறேன்.

தட்டில் போட்டு வைத்திருந்த உணவு

என் அவசரத்திற்கு ஏற்ப

சூடு குறைய நெடுநேரம் பிடிக்கும் போது,

அடுத்தமுறை நான் கேட்பதற்குள்

சாப்பிட்டு முடிக்க வேண்டுமென

என் அம்மா சற்று சூடாகச் சொல்லிவிட்டு செல்கிறாள்.

குளியலறைக் ஹீட்டர்’கள்

இப்போது கடும் உக்கிரமாக வேலை செய்கிறது,

இதுவரை தண்ணீர் சூடாகக் காத்திருந்த நான்,

இப்போதெல்லாம் சூடான நீர் சில்லென்றாக

வெகுநேரம் காத்திருக்கிறேன்.

சாலையில் மதிய வெயிலில் ஆட்டோ,

பக்கத்திலிருந்த கார் இடம் பெரும்

வெப்பச்சண்டையிட்டுக் கொண்டிருந்தது,

அவ்விரு வண்டியினுள்ளும் சிலர்.

இவற்றை விட என் மனதை

அதிகம் உருக்குவது திடீரென

உடலுருகும் ஐஸ்கிரீம்கள் தான்.

ஒருவேளை அமெரிக்க அதிபருக்கு

அவரின் மகளுக்கு ஐஸ்கிரீம்

வாங்கித் தர வேண்டிய தேவை இல்லாமல் போயிருக்கலாம்.

ஆனால் இந்தியாவின் இருதயத்தில்

ஆழ்தூரத்தில் இருக்கும் என் ஊரில்

உடனே உருகாத ஐஸ்கிரீம்

கேட்டுக்கொண்டிருக்கிறாள் ஒரு மகள் அவள் அப்பாவிடம்.

ஐஸ்கிரீம் பார்லர்களில்

ஓர் ஐஸ்கிரீம் நேரம் உயிர்வாழும் காதல்களின்

வாழ்நாள் குறைந்து கொண்டே வருகிறது.

இவையெல்லாம் விட,

நான் புதிதாக கண்டுபிடித்த சந்தோசம்

ஞாயிற்று கிழமைகளின் இரவுகளில்

நான் சாப்பிடும் ஐஸ்கிரீம் நேரங்கள்.

உடனே உருகிடுவடும் அவ்ஐஸ்கிரீமால்

என் விடுமுறைகள் விசுக்கென குறைந்து போய் விடுகிறது,

அமெரிக்க அதிபருக்கு

உலகின் சுடுநிலை புரிவதற்குள்

என் அடுத்த ஐஸ்கிரீமும் உருகிவிடும் போலிருக்கிறது…