டைரியின் பக்கங்கள்

யாரோ ஒருவரின் டைரியில்
எழுதப்பட்ட,
எழுதாமல் விடப்பட்ட,
கிறுக்கப்பட்ட,
கிழித்தெரியப்பட்ட
ஒற்றைப் பக்கம் தானே நீயும், நானும்.

எதுவும் போதியதில்லை

இப்போதெல்லாம்

வண்டுகளைத் தேடிச் செல்லும் வழியில்
பூக்களைப் பறித்துக் கொள்கிறேன்,

பழங்கள் வாங்கச் செல்லும் வழியில்
நண்பர்களைப் பார்த்துக் கொள்கிறேன்,

ஊருக்குச் சென்று வருகையில்
யாரேனும் புதிய மனிதர்களைச் சந்தித்துக் கொள்கிறேன்

நான் தேடிச் சென்ற எதுவும் எனக்குப் போதியதில்லை

இருந்தாலென்ன,
தேவைகளை விட
தேவதைகள் நிரம்பிய தேசத்தில்
பூக்களிலோ, புதுமுகத்திலோ ஒரு புன்னகை இருந்து கொண்டே இருக்கப்போகிறது.

அடுத்த புன்னகையைத் தேடிய நகர்வில் நாம்…

ஐஸ்கிரீம் உருகுகிறது

கடந்த வாரம் பாரிஸ் காலநிலை மாற்ற ஒப்பந்தத்தில்

அமெரிக்கா வெளிநடப்பு செய்ததிலிருந்து

மனமெனும் குடுவையிலிருந்து ஒரு சப்தம்

அதிகமாகிக் கொண்டே வருகிறது.

காலநிலை மாற்றத்தை,

வெப்பத்தைக் கட்டுப்படுத்த எதுவும் நான் செய்யமாட்டேன்

எனச் சொல்லி அடம்பிடிக்கிறது அமெரிக்கா.

இதுவரை எந்த நாட்டின் ஒப்பந்தத்திலிருந்தும்

நேரடியாகப் பாதிக்கப்படாத நான்,

இந்த ஒப்பந்தத்தால் அடிக்கடி

நொடிக்கொருமுறை பாதிக்கப்பட்டுக்கொண்டிருக்கிறேன்.

தட்டில் போட்டு வைத்திருந்த உணவு

என் அவசரத்திற்கு ஏற்ப

சூடு குறைய நெடுநேரம் பிடிக்கும் போது,

அடுத்தமுறை நான் கேட்பதற்குள்

சாப்பிட்டு முடிக்க வேண்டுமென

என் அம்மா சற்று சூடாகச் சொல்லிவிட்டு செல்கிறாள்.

குளியலறைக் ஹீட்டர்’கள்

இப்போது கடும் உக்கிரமாக வேலை செய்கிறது,

இதுவரை தண்ணீர் சூடாகக் காத்திருந்த நான்,

இப்போதெல்லாம் சூடான நீர் சில்லென்றாக

வெகுநேரம் காத்திருக்கிறேன்.

சாலையில் மதிய வெயிலில் ஆட்டோ,

பக்கத்திலிருந்த கார் இடம் பெரும்

வெப்பச்சண்டையிட்டுக் கொண்டிருந்தது,

அவ்விரு வண்டியினுள்ளும் சிலர்.

இவற்றை விட என் மனதை

அதிகம் உருக்குவது திடீரென

உடலுருகும் ஐஸ்கிரீம்கள் தான்.

ஒருவேளை அமெரிக்க அதிபருக்கு

அவரின் மகளுக்கு ஐஸ்கிரீம்

வாங்கித் தர வேண்டிய தேவை இல்லாமல் போயிருக்கலாம்.

ஆனால் இந்தியாவின் இருதயத்தில்

ஆழ்தூரத்தில் இருக்கும் என் ஊரில்

உடனே உருகாத ஐஸ்கிரீம்

கேட்டுக்கொண்டிருக்கிறாள் ஒரு மகள் அவள் அப்பாவிடம்.

ஐஸ்கிரீம் பார்லர்களில்

ஓர் ஐஸ்கிரீம் நேரம் உயிர்வாழும் காதல்களின்

வாழ்நாள் குறைந்து கொண்டே வருகிறது.

இவையெல்லாம் விட,

நான் புதிதாக கண்டுபிடித்த சந்தோசம்

ஞாயிற்று கிழமைகளின் இரவுகளில்

நான் சாப்பிடும் ஐஸ்கிரீம் நேரங்கள்.

உடனே உருகிடுவடும் அவ்ஐஸ்கிரீமால்

என் விடுமுறைகள் விசுக்கென குறைந்து போய் விடுகிறது,

அமெரிக்க அதிபருக்கு

உலகின் சுடுநிலை புரிவதற்குள்

என் அடுத்த ஐஸ்கிரீமும் உருகிவிடும் போலிருக்கிறது…

தனிமை இரசிகர்கள்

எவ்வளவு கவனமாக
மூடிவைத்தாலும் அந்தரங்க இரகசியங்கள் எளிதில் வெளிப்பட்டு விடுகின்றன தனிமையில்…

உண்மையைச் சொல்லப் போனால் எனைத்தவிர யாருமில்லா தனிமையில் என்னை யாரோ அகம் புறமாக முழுவதுமாகப் பார்ப்பதாக உணர்கிறேன்…

என் வழியில் ஓர் பட்டம்

வழக்கம் போல காலையில்
கடல் சேர்ந்திருந்தேன்,

துடிக்கும் மனம் போல விடாமல் துடிதுடித்துக் கொண்டிருந்தது கடலலை,

உயிர் தப்பிக்கும் இடைவெளியில் அலைகளுடன் தொட்டு விளையாடிக் கொண்டிருக்கையில்,

மேல் சென்ற பட்டம்
பறக்கையில் இறக்கையிழந்த பறவை போல சட்டென என்முன் தரைவிழுக,

தூரத்திலிருந்து மூச்சிரைக்க ஓடி வந்த சிறுவன் விழுந்த பட்டத்திற்கு மீண்டும் உயிர்கொடுத்துப் பறக்க வைத்துக் கொண்டிருந்தான்.
என்முன் வீழ்ந்த பட்டம் போல
யாரும் யாரையும் இங்கு சேர்வதுமில்லை, பிரிவதுமில்லை, சந்தித்தல் அவ்வளவே.

Shift+Delete

ஒரு உறவை,
ஒரு அறிமுகத்தை,
ஒரு நினைவுகளை,
ஒரு உரையாடலை,
ஒரு தொடர்பு எண்ணை
மொபைல் போனிலிருந்து டெலிட் செய்யப்படுவது போல
அவ்வளவு எளிதாக இருப்பதில்லை

மனதிலிருந்து ஒவ்வொன்றாக டெலிட் செய்ய முயற்சிக்கையில்…

இரவின் நீளம்

எத்தனை
நூற்றாண்டுகளை,
உலகப் போர்களை,
மனிதர்களை,
பெரிய நெடுஞ்சாலைகளை,
விபத்துக்களை
கனவுகளை,
பொய்களை,
நிஜங்களைக் கடக்க வேண்டியதாயிருக்கிறது…
ஒரு இரவைக் கடந்து முடிப்பதற்குள்…

வேடம் தாங்கிய பறவைகள்

நகரத்தில் புதிதாக வந்திருக்கும் பறவைகள் இவர்கள்,

சந்தோசங்களைக் கொண்டு வரும் தேவதூதர்கள் இவர்கள்,

சந்தோசங்களை, தேவைகளை, அவசரங்களை ஓரிடத்தில் இருந்து வேறிடம் கடத்துகிறார்கள்.

பூக்களைச் சுமக்கையில் அவற்றின் வாசனைகளை இவர்கள் சுவாசிப்பதில்லை,
முதலாளித்துவ முரட்டுத்தனங்களும் அடிமைத்தன ஆசைகளும் இந்நகரத்தில் யாரோ ஒருவரால் இவர்கள் மீது செலுத்தப்பட்டிருக்கும்,

எந்த நிமிடத்திலும் யாராவது ஒருவரால் கண்காணிக்கப்படுபவர்களாக

இருக்குமிவர்களுக்கு ப்ரைவசியென்ற ஒன்று இருந்தாக இல்லை,

கொண்டுவரும் பொருளுக்கேற்ப சந்தோசமாகச் சிரித்துக் கொண்டோ, வருத்தமான முக உணர்ச்சிகளையும் சேர்த்து டெலிவர் பண்ண வேண்டிய தேவையில்லாததால், இவர்களெப்போதும் உணர்ச்சியற்ற அல்லது ஒரே உணர்ச்சியுள்ள முகத்திலேயே டெலிவரி செய்கிறார்கள்.
அந்த அடைமழை இரவில்
எனக்கு உணவு கொண்டு வந்தவர்,
சாரி சார், மழை நல்லாப் பெய்யுது. அதான் டெலிவரி கொஞ்சம் லேட் ஆயிருச்சு எனச் சொல்லியபடி உணவை என் கை மாற்றினார்.

தேங்க்ஸ் ப்ரோ, பாத்துப் போங்க எனச் சொன்னதும் பதிலுக்கு ஒரு சிறு சிரிப்பை திருப்பி டெலிவரி செய்துவிட்டு மழையில் நனைந்தபடி இருந்த வண்டிக்குச் சென்றார். அடைமழைக் குளிரிளும் அவர் கை பிடித்திருந்த சாப்பாட்டுப் பொட்டலம் சூடாக இருந்தது.

திரும்ப என் அறைக்கு வந்து பார்க்கையில் இந்த டெலிவரிக்கு எத்தனை ஸ்டார் கொடுப்பீர்கள் என ஐந்து ஸ்டார்களை மட்டும் வைத்துக் கொண்டு கேட்கிறது என் மொபைலுக்குள் தங்கியிருக்கும் அவருடைய எஜமான்.

அர்த்தமற்ற வருத்தம் தான்
டெலிவரி பையன்கள் மீது எனக்கெப்போதும்…

முன்பதிவு இல்லாத பயணம்

அந்த ஊரிலிருந்து
புறப்படும் கடைசிப் பேருந்து அது,

எங்கு போகும், எப்போது போய்ச்சேரும் எனத் தெரியாது,

வாழ்வின் பயணத்தை நீட்டிக்க கிடைத்த கடைசி வாய்ப்பு அது,

ஓடுவதற்கு ஒரு தூரமோ,

தேடுவதற்கு ஒரு தொலைதலோ இல்லாத அக்கணத்தில் ஆரம்பிக்கிறது முன்பதிவு செய்யப்படாத ஒரு பெரும் பயணத்தின் தொடக்கம்…