இரவின் நீளம்

எத்தனை
நூற்றாண்டுகளை,
உலகப் போர்களை,
மனிதர்களை,
பெரிய நெடுஞ்சாலைகளை,
விபத்துக்களை
கனவுகளை,
பொய்களை,
நிஜங்களைக் கடக்க வேண்டியதாயிருக்கிறது…
ஒரு இரவைக் கடந்து முடிப்பதற்குள்…

வேடம் தாங்கிய பறவைகள்

நகரத்தில் புதிதாக வந்திருக்கும் பறவைகள் இவர்கள்,

சந்தோசங்களைக் கொண்டு வரும் தேவதூதர்கள் இவர்கள்,

சந்தோசங்களை, தேவைகளை, அவசரங்களை ஓரிடத்தில் இருந்து வேறிடம் கடத்துகிறார்கள்.

பூக்களைச் சுமக்கையில் அவற்றின் வாசனைகளை இவர்கள் சுவாசிப்பதில்லை,
முதலாளித்துவ முரட்டுத்தனங்களும் அடிமைத்தன ஆசைகளும் இந்நகரத்தில் யாரோ ஒருவரால் இவர்கள் மீது செலுத்தப்பட்டிருக்கும்,

எந்த நிமிடத்திலும் யாராவது ஒருவரால் கண்காணிக்கப்படுபவர்களாக

இருக்குமிவர்களுக்கு ப்ரைவசியென்ற ஒன்று இருந்தாக இல்லை,

கொண்டுவரும் பொருளுக்கேற்ப சந்தோசமாகச் சிரித்துக் கொண்டோ, வருத்தமான முக உணர்ச்சிகளையும் சேர்த்து டெலிவர் பண்ண வேண்டிய தேவையில்லாததால், இவர்களெப்போதும் உணர்ச்சியற்ற அல்லது ஒரே உணர்ச்சியுள்ள முகத்திலேயே டெலிவரி செய்கிறார்கள்.
அந்த அடைமழை இரவில்
எனக்கு உணவு கொண்டு வந்தவர்,
சாரி சார், மழை நல்லாப் பெய்யுது. அதான் டெலிவரி கொஞ்சம் லேட் ஆயிருச்சு எனச் சொல்லியபடி உணவை என் கை மாற்றினார்.

தேங்க்ஸ் ப்ரோ, பாத்துப் போங்க எனச் சொன்னதும் பதிலுக்கு ஒரு சிறு சிரிப்பை திருப்பி டெலிவரி செய்துவிட்டு மழையில் நனைந்தபடி இருந்த வண்டிக்குச் சென்றார். அடைமழைக் குளிரிளும் அவர் கை பிடித்திருந்த சாப்பாட்டுப் பொட்டலம் சூடாக இருந்தது.

திரும்ப என் அறைக்கு வந்து பார்க்கையில் இந்த டெலிவரிக்கு எத்தனை ஸ்டார் கொடுப்பீர்கள் என ஐந்து ஸ்டார்களை மட்டும் வைத்துக் கொண்டு கேட்கிறது என் மொபைலுக்குள் தங்கியிருக்கும் அவருடைய எஜமான்.

அர்த்தமற்ற வருத்தம் தான்
டெலிவரி பையன்கள் மீது எனக்கெப்போதும்…

முன்பதிவு இல்லாத பயணம்

அந்த ஊரிலிருந்து
புறப்படும் கடைசிப் பேருந்து அது,

எங்கு போகும், எப்போது போய்ச்சேரும் எனத் தெரியாது,

வாழ்வின் பயணத்தை நீட்டிக்க கிடைத்த கடைசி வாய்ப்பு அது,

ஓடுவதற்கு ஒரு தூரமோ,

தேடுவதற்கு ஒரு தொலைதலோ இல்லாத அக்கணத்தில் ஆரம்பிக்கிறது முன்பதிவு செய்யப்படாத ஒரு பெரும் பயணத்தின் தொடக்கம்…

அப்பாவின் ஸ்பிரிங் சேர்

என் குடும்பத்திற்கும் எனக்குமான இடைவெளி 300 கிலோமீட்டர் தாண்டியது. தினமும் பேசிடும் மூன்று நிமிடங்கள் அந்த முந்நூறு கிலோமீட்டர் தூரங்களைக் காற்றில் கறைத்து விடுகிறது.

அன்றைய காலை ஆபிஸ் செல்லும் வழியில் ஒரு பெரியவர் உதவிக்காக எனைக் கூப்பிட்டு தான் வண்டியில் உட்கார்ந்ததும் பக்கத்திலிருந்த ஸ்பிரிங் சேர் எடுத்து வண்டியில் வைக்க வேண்டி கேட்டுக் கொண்டார்.
அப்பா வீட்டில் உட்கார்ந்திருந்த
அதே சேரின் கலர்,
அதே சேரின் உயரம்,
என அப்பா உட்காந்திருந்த அதே சேராக இந்தச் சேர் இருந்தது.

முந்நூறு கிலோமீட்டர் தாண்டி இருக்கும் அப்பாவின் சேராக இது இருக்க வாய்ப்பில்லை என்றாலும், அப்பாவின் சேர் போல பத்திரமாக வைக்கச் சொல்கிறது மனம்.

வயதான ஞாயிறு தினங்கள்

விடுமுறை என்பது

வீட்டில் யாருக்கும் தெரியாமல்போய் விளையாடுவதில் ஆரம்பித்து

காலை சாப்பாடோ, மதிய சாப்பாடோ மறந்துபோய் விளையாடுவது,

ஏதேனும் ஓர் ஊர் வம்பில் சிக்கி அன்றைய இரவின் ஊரில் தலைப்புச் செய்தியாவது,

யாரும் பார்த்திடாதபடி திரும்பவும் வீடு சேர்ந்து காலையில் விட்ட இடத்திலிருந்து தொடர்வது

என இருக்கும் இவைகள் ஞாயிறு தினங்களை விடுமுறை நாட்களாக்கின்றன.

இவையில்லாத தினங்கள்
முதிர்ந்த வயது ஞாயிறு
தினங்கள் மட்டும்…

தாலாட்டு

உயிர்களின்
அழுகை, சிரிப்பின்
தாலாட்டில் தூங்கி எழுகிறது பூமி

இதற்கிடையில் நான்

நகரத்திலிருந்து கிராமம்,

ஹோட்டல் சாப்பாட்டிலிருந்து அம்மா, அக்காவின் சாப்பாடு,

அமேசான் கிண்டிலில் இருந்து காகித புத்தகம்,

கதவுகள் திறக்காத அறையிலிருந்து கதவுகளால் மூடாத கிராமம் வரை

முன்னூறு கிலோமீட்டர் தொலைவில் ஒரு அரை நூற்றாண்டின் இடைவெளி…

இதற்கிடையில் நான்.

கிழவிகள் கிராமத்தின் சொத்து

அத்துவானக் காட்டில் ஆடு மேய்த்துக் கொண்டிருந்தாள் அந்தக் கிழவி,

அவளிடம் சென்று சேர்கையில் கடும் வெயில் என் கபாலம் தாண்டியிருந்தது.

என் புதுச் செருப்புகளைத் தாண்டி
வன்முறை வணக்கம் சொல்லியது வேலாமரத்து முள்.

நடந்து பழகிய தடமே இல்லாத அந்தக்காட்டில் கரடுமுரடுகளைக் கடந்து அந்தக் கிழவியைச் சேர்கையில், கல்லும் முள்ளும் மூன்று முறை என் காலின் இரத்தச் சுவை பார்த்திருந்தது.
முள் குத்தியதில் நொண்டி நடந்த என் காலைக் குனிந்து பார்த்து வல்லினமான வார்த்தைகளில் கிழவி சக்திக்கு மீறி பேசுகிறாள்.

இப்புடி மொட்ட வெயிலுல நீ பாக்கவராட்டி நா என்ன செத்தா போயிடப் போரேன் என ஆரம்பித்த அவளின் வசவுகள் உன்னையெல்லாம் பாக்கத் தான்டா இந்த ஒத்த உசுரக் கய்யில புடிச்சுட்டு ஆடுமாடுகளோட ஒன்னா அலையுறேன், பத்து போயிட்டு வா சாமி எனக் கூறி எங்களுக்கு வெயில் குடை பிடித்த சூரியனைப் போல உக்கிரமான பேரன்பைப் பெய்திருந்தாள்.

முழுவதும் வெயலில் நனைந்தபடி அவ்விடத்தை விட்டு நகர்ந்தேன், வரும் வழியில் என் கால்கள் அங்கிருந்த கற்களுக்கும், முட்களுக்கும் பழகியருந்தன.

தவிர்த்திருத்தல்

இருள் மெல்லக்கவ்விய சாலையின் ஓரத்தில், நகர்பவர்களை வேடிக்கை பார்த்தபடி நகராமல் அமர்ந்திருந்தேன்.

அந்த மெல்இருட்டில் திடீரென ஒருவர் என் முன் நின்றார் அல்லது அப்போது தான் நான் அவரை அவ்வழியில் திடீரென கவனிக்கிறேன்.

என்னிடம் வந்த அவர் தன்னைக் கார்பரேட் கடவுள் என அறிமுகம் செய்து கொண்டார், பதிலுக்கு நானும் இந்தக் கார்பரேட்டின் ஒரு எச்சம் தானென அறிமுகம் செய்து கொண்டேன்.

கார்பரேட் சாம்பிராணிகள் மார்க்கெட்’க்கு வந்த சில நாட்களிலிருந்து கார்பரேட் சாமியார்கள் நாங்களும் உருவாக்கப்பட்டோம் என தொழில் வரலாறு பேசினார்.

என்னிடம் பதிலுக்கு ஏதோ எதிர்பார்த்திருக்கிறார் என நினைத்து பதில் தேடி நானும் மௌனமானேன்.

ஏதோ ஓர் கல்லூரி நிறுவன அதிபரின் வியாபார ஆசைப்படி அவர் கல்லூரியில் படிக்கப்பட்டு உருவான கம்ப்யூட்டர் என்ஜினியர் நான், இதில் என் விருப்பங்கள் வியாபாரமாக்கப்பட்டதை நினைத்தபடி இருந்தேன்.

எங்களின் தொடர் மௌனத்தைக் கடவுள் தன் தொண்டையைக் கனைத்தபடி கலைத்து என் அன்றாடங்களைப் பற்றிப் பேசிக்கொண்டிருந்தார்.

என்னைப் பற்றி உனக்கெப்படி தெரியும் எனக் கேட்க நினைத்ததும், அவர் கடவுள் எனச் சொல்லியது ஞயாபகம் வர நான் மீண்டும் அமைதியானேன்.

சட்டென அவரின் செல்போன் சினுங்க, பாஸ்வேர்டு கொடுத்து செல்போன் சினுங்களை அணைத்து அதனிடம் பேச ஆரம்பித்தார். கடவுளே ஆனாலும் நம்ப மறுக்கிறது செல்போன். ஒருவேளை செல்போனுக்கு அவரிடம் ஆகவேண்டிய காரியம் ஏதுமில்லை என நினைத்துக் கொண்டேன்.

அந்த முன்னிரவில் அவரின் முன்னாள் தோழியிடம் இருந்து அழைப்பு வர, புன்முறுவலுடன் போனை எடுத்துப் பேச ஆரம்பித்தவர், ஒரு நிமிடம் அந்தப் பெண்ணிற்கான உலகத்தை Holdல் போட்டுவிட்டு என்னிடம் பேச்சைத் தொடர்ந்தார்.

என்னை எப்போதும் யாரோ ஒருவர் அழைத்துக் கொண்ட தான் இருப்பார்கள், இப்போதைக்கான அழைப்பு வந்துவிட்டது.

உன்னைச் சந்தித்ததில் மகிழ்ச்சி, என்ன வேண்டும் எனக் கேள் என்றார்.

என்னின் எந்தப்பிரச்சனைகளைத் தீர்க்கச் சொல்லி அவரிடம் கேட்பது எனக் குழம்பிய நான், என் எல்லாப் பிரச்சனைகளும் தீர ஒரு வழி சொல்லுங்கள் என்றேன்.

சற்றும் யோசிக்காத அவர்,

“தவிர்த்திருத்தல் ஒரு தவம்,
முடிவில் நீ, நீயாக கிடைப்பது அதன் வரம்” என்றபடி மறைந்தார்.

எதை, எப்படித் தவிர்க்கச் சொல்கிறார் என யோசித்தபடி என் அறைக்கு வந்து சேர்ந்தேன்.

தோழி ஒருத்தி அவளுக்கு வந்த Unknown ஹாய்’களைத் தவிர்த்ததாகச் சொல்லியிருந்தாள்,

நண்பன் ஒருவன் அவனின் இரவுகளின் தூண்டலைத் தவிர்த்ததாகச் சொல்லியிருந்தான்,

அவ்விரவில் மேகங்கள் என்மீது மழை பெய்யாமல் தவிர்த்திருந்தது.

இப்படி பதிலனுப்பப்படாத ஹாய் முதற்கொண்டு எத்தனையோ வழிகளில் பிரச்சனைகள் தவிர்க்கப்பட்டது கண்டு கடவுளுக்கு பெரும்நன்றி சொல்லியதில்,

அந்நடு இரவில் திடீர் சத்தம் கேட்டெழுந்த என் நண்பன் ஒரு நிமிடம் என்னை நிமிர்ந்து பார்த்துவிட்டு எதுவும் சொல்லாமல் மீண்டும் தூங்கப்போனான்.

கடவுள் வந்து சென்றது கனவென உணர்கையில்,
பேய்ப் பிடித்ததைப் போல உட்கார்ந்திருந்தேன் அவ்விரவில் நெடுநேரம்…