டைரியின் பக்கங்கள்

யாரோ ஒருவரின் டைரியில்
எழுதப்பட்ட,
எழுதாமல் விடப்பட்ட,
கிறுக்கப்பட்ட,
கிழித்தெரியப்பட்ட
ஒற்றைப் பக்கம் தானே நீயும், நானும்.

அப்பாவின் ஸ்பிரிங் சேர்

என் குடும்பத்திற்கும் எனக்குமான இடைவெளி 300 கிலோமீட்டர் தாண்டியது. தினமும் பேசிடும் மூன்று நிமிடங்கள் அந்த முந்நூறு கிலோமீட்டர் தூரங்களைக் காற்றில் கறைத்து விடுகிறது.

அன்றைய காலை ஆபிஸ் செல்லும் வழியில் ஒரு பெரியவர் உதவிக்காக எனைக் கூப்பிட்டு தான் வண்டியில் உட்கார்ந்ததும் பக்கத்திலிருந்த ஸ்பிரிங் சேர் எடுத்து வண்டியில் வைக்க வேண்டி கேட்டுக் கொண்டார்.
அப்பா வீட்டில் உட்கார்ந்திருந்த
அதே சேரின் கலர்,
அதே சேரின் உயரம்,
என அப்பா உட்காந்திருந்த அதே சேராக இந்தச் சேர் இருந்தது.

முந்நூறு கிலோமீட்டர் தாண்டி இருக்கும் அப்பாவின் சேராக இது இருக்க வாய்ப்பில்லை என்றாலும், அப்பாவின் சேர் போல பத்திரமாக வைக்கச் சொல்கிறது மனம்.

வயதான ஞாயிறு தினங்கள்

விடுமுறை என்பது

வீட்டில் யாருக்கும் தெரியாமல்போய் விளையாடுவதில் ஆரம்பித்து

காலை சாப்பாடோ, மதிய சாப்பாடோ மறந்துபோய் விளையாடுவது,

ஏதேனும் ஓர் ஊர் வம்பில் சிக்கி அன்றைய இரவின் ஊரில் தலைப்புச் செய்தியாவது,

யாரும் பார்த்திடாதபடி திரும்பவும் வீடு சேர்ந்து காலையில் விட்ட இடத்திலிருந்து தொடர்வது

என இருக்கும் இவைகள் ஞாயிறு தினங்களை விடுமுறை நாட்களாக்கின்றன.

இவையில்லாத தினங்கள்
முதிர்ந்த வயது ஞாயிறு
தினங்கள் மட்டும்…

கிழவிகள் கிராமத்தின் சொத்து

அத்துவானக் காட்டில் ஆடு மேய்த்துக் கொண்டிருந்தாள் அந்தக் கிழவி,

அவளிடம் சென்று சேர்கையில் கடும் வெயில் என் கபாலம் தாண்டியிருந்தது.

என் புதுச் செருப்புகளைத் தாண்டி
வன்முறை வணக்கம் சொல்லியது வேலாமரத்து முள்.

நடந்து பழகிய தடமே இல்லாத அந்தக்காட்டில் கரடுமுரடுகளைக் கடந்து அந்தக் கிழவியைச் சேர்கையில், கல்லும் முள்ளும் மூன்று முறை என் காலின் இரத்தச் சுவை பார்த்திருந்தது.
முள் குத்தியதில் நொண்டி நடந்த என் காலைக் குனிந்து பார்த்து வல்லினமான வார்த்தைகளில் கிழவி சக்திக்கு மீறி பேசுகிறாள்.

இப்புடி மொட்ட வெயிலுல நீ பாக்கவராட்டி நா என்ன செத்தா போயிடப் போரேன் என ஆரம்பித்த அவளின் வசவுகள் உன்னையெல்லாம் பாக்கத் தான்டா இந்த ஒத்த உசுரக் கய்யில புடிச்சுட்டு ஆடுமாடுகளோட ஒன்னா அலையுறேன், பத்து போயிட்டு வா சாமி எனக் கூறி எங்களுக்கு வெயில் குடை பிடித்த சூரியனைப் போல உக்கிரமான பேரன்பைப் பெய்திருந்தாள்.

முழுவதும் வெயலில் நனைந்தபடி அவ்விடத்தை விட்டு நகர்ந்தேன், வரும் வழியில் என் கால்கள் அங்கிருந்த கற்களுக்கும், முட்களுக்கும் பழகியருந்தன.

தவிர்த்திருத்தல்

இருள் மெல்லக்கவ்விய சாலையின் ஓரத்தில், நகர்பவர்களை வேடிக்கை பார்த்தபடி நகராமல் அமர்ந்திருந்தேன்.

அந்த மெல்இருட்டில் திடீரென ஒருவர் என் முன் நின்றார் அல்லது அப்போது தான் நான் அவரை அவ்வழியில் திடீரென கவனிக்கிறேன்.

என்னிடம் வந்த அவர் தன்னைக் கார்பரேட் கடவுள் என அறிமுகம் செய்து கொண்டார், பதிலுக்கு நானும் இந்தக் கார்பரேட்டின் ஒரு எச்சம் தானென அறிமுகம் செய்து கொண்டேன்.

கார்பரேட் சாம்பிராணிகள் மார்க்கெட்’க்கு வந்த சில நாட்களிலிருந்து கார்பரேட் சாமியார்கள் நாங்களும் உருவாக்கப்பட்டோம் என தொழில் வரலாறு பேசினார்.

என்னிடம் பதிலுக்கு ஏதோ எதிர்பார்த்திருக்கிறார் என நினைத்து பதில் தேடி நானும் மௌனமானேன்.

ஏதோ ஓர் கல்லூரி நிறுவன அதிபரின் வியாபார ஆசைப்படி அவர் கல்லூரியில் படிக்கப்பட்டு உருவான கம்ப்யூட்டர் என்ஜினியர் நான், இதில் என் விருப்பங்கள் வியாபாரமாக்கப்பட்டதை நினைத்தபடி இருந்தேன்.

எங்களின் தொடர் மௌனத்தைக் கடவுள் தன் தொண்டையைக் கனைத்தபடி கலைத்து என் அன்றாடங்களைப் பற்றிப் பேசிக்கொண்டிருந்தார்.

என்னைப் பற்றி உனக்கெப்படி தெரியும் எனக் கேட்க நினைத்ததும், அவர் கடவுள் எனச் சொல்லியது ஞயாபகம் வர நான் மீண்டும் அமைதியானேன்.

சட்டென அவரின் செல்போன் சினுங்க, பாஸ்வேர்டு கொடுத்து செல்போன் சினுங்களை அணைத்து அதனிடம் பேச ஆரம்பித்தார். கடவுளே ஆனாலும் நம்ப மறுக்கிறது செல்போன். ஒருவேளை செல்போனுக்கு அவரிடம் ஆகவேண்டிய காரியம் ஏதுமில்லை என நினைத்துக் கொண்டேன்.

அந்த முன்னிரவில் அவரின் முன்னாள் தோழியிடம் இருந்து அழைப்பு வர, புன்முறுவலுடன் போனை எடுத்துப் பேச ஆரம்பித்தவர், ஒரு நிமிடம் அந்தப் பெண்ணிற்கான உலகத்தை Holdல் போட்டுவிட்டு என்னிடம் பேச்சைத் தொடர்ந்தார்.

என்னை எப்போதும் யாரோ ஒருவர் அழைத்துக் கொண்ட தான் இருப்பார்கள், இப்போதைக்கான அழைப்பு வந்துவிட்டது.

உன்னைச் சந்தித்ததில் மகிழ்ச்சி, என்ன வேண்டும் எனக் கேள் என்றார்.

என்னின் எந்தப்பிரச்சனைகளைத் தீர்க்கச் சொல்லி அவரிடம் கேட்பது எனக் குழம்பிய நான், என் எல்லாப் பிரச்சனைகளும் தீர ஒரு வழி சொல்லுங்கள் என்றேன்.

சற்றும் யோசிக்காத அவர்,

“தவிர்த்திருத்தல் ஒரு தவம்,
முடிவில் நீ, நீயாக கிடைப்பது அதன் வரம்” என்றபடி மறைந்தார்.

எதை, எப்படித் தவிர்க்கச் சொல்கிறார் என யோசித்தபடி என் அறைக்கு வந்து சேர்ந்தேன்.

தோழி ஒருத்தி அவளுக்கு வந்த Unknown ஹாய்’களைத் தவிர்த்ததாகச் சொல்லியிருந்தாள்,

நண்பன் ஒருவன் அவனின் இரவுகளின் தூண்டலைத் தவிர்த்ததாகச் சொல்லியிருந்தான்,

அவ்விரவில் மேகங்கள் என்மீது மழை பெய்யாமல் தவிர்த்திருந்தது.

இப்படி பதிலனுப்பப்படாத ஹாய் முதற்கொண்டு எத்தனையோ வழிகளில் பிரச்சனைகள் தவிர்க்கப்பட்டது கண்டு கடவுளுக்கு பெரும்நன்றி சொல்லியதில்,

அந்நடு இரவில் திடீர் சத்தம் கேட்டெழுந்த என் நண்பன் ஒரு நிமிடம் என்னை நிமிர்ந்து பார்த்துவிட்டு எதுவும் சொல்லாமல் மீண்டும் தூங்கப்போனான்.

கடவுள் வந்து சென்றது கனவென உணர்கையில்,
பேய்ப் பிடித்ததைப் போல உட்கார்ந்திருந்தேன் அவ்விரவில் நெடுநேரம்…

வரலாற்றின் கணக்குப் புத்தகம்

மஞ்சள் பையில் சுற்றிவைக்கப்பட்டு,
மஞ்சளும், குங்குமம் கலந்து
பெருவிரலில் பாதி
ஆள்காட்டி விரலில் மீதி அள்ளி
அதன் நாலாபுறங்களிலும் தடவப் பட்டிருந்தது…

நான் இந்தப் பூமிக்கு வாடகைக்கு வாழ வந்தபோது யாரோ ஒருவர் அவசரவரசமாக எழுதிய என் வரவு,செலவு கணக்குகளின் வரலாற்றுப் புத்தகம் என அந்த நோட்டுப்புத்தகம் வரலாற்றுப் புத்தகமாக நம்பவைக்கப்பட்டது…

அச்சிறுவதுகளில் என்றாவது ஒருநாள் என்வரலாற்று புத்தகத்தை எனக்கு தொடவும், பார்க்கவும் வாய்ப்பு கிடைக்கும். காரணம் தெரியாத ஓர் ஈர்ப்பு அப்புத்தகத்தைச் சுற்றி மனதில் இருந்து கொண்டே இருக்கும், அந்த நிமிடச் சந்தோசத்திற்காக அப்புத்தகத்தை தொட்டுப் பார்க்கையில் அவ்வயதின் “ரேங்க் கார்டை”ப் பார்ப்பதைப்போல ஏதோவோர் பயம், பரபரப்பு, ஆர்வம் எல்லாம் என்மீது வந்தமர்கிறது. சட்டென புத்தகத்தின் பாதிக்கு மேலான பக்கங்களில் திருப்பி நான் வாழப்போகும் வாழ்கையை கூட தேடிப்பார்த்திட நினைத்தது உண்டு. அச்சிறு வயதில் வண்ணங்களைத் தவிர அந்தப் புத்தகத்தில் ஏதும் புரிந்ததில்லை. அவ்வளவு சீக்கிரம் எந்தக் கஷ்டங்களும் கடந்திட வாய்ப்பளிப்பதேயில்லை.

வருடங்களுக்கு சில வயது
ஆனதிற்குப் பிறகு,
விடுமுறைக்கு வீட்டிற்கு சென்ற எனக்கு, நேற்றைய பகலில் எதேச்சையாக அப்புத்தகம் கண்முன் கிடந்தது,

மீண்டும் அந்த ஒரு நிமிட போலிச் சந்தோசத்திற்காக அந்தப் புத்தகம் என்னைத் திறந்து பார்க்கத் தூண்டிச் சிரிக்கிறது…

இதுபோல எத்தனை எத்தனையோ போலி
ஒரு நிமிடங்களை நான் தவிர்க்க வேண்டி இருக்கிறது.

நினைத்துப் பார்த்தால் இதுபோன்ற போலி நிமிடங்கள் எனது உண்மையான நிமிடங்களை விட அதிகமாக இருக்கிறது.

இயல்பாயிருத்தல்

எப்படி இவர்களால் மட்டும் இவ்வளவு இயல்பாக இருக்க முடிகிறது?????
எப்போதும் போல முன்இரவில்
சென்னையின் ஓ எம் ஆர் சாலை பரபரப்பில் பயணித்துக் கொண்டிருந்தது.

நிரப்பப்படாத இடைவெளியில்
நாம் சாலையை கடக்க தவறினால்,
அந்த சாலை நம்மை வெகுவேகமாகக் கடந்துவிடும்.

பாதிக்கடலை நீந்தியதைப் போல,
பாதிக் கிணற்றைத் தாண்டியது போல,
பாதி பால்யத்தை வாழ்ந்தது போல
அந்தச் சாலையில் பாதித் தூரத்தைக் கடந்து, காத்துக்கொண்டிருந்தேன்.

மறுமுறை இந்தச் சாலை தன்மீது வண்டிகளைச் சுமக்காமலிருந்து ஒரு சிறு மூச்சுவிட்டுக் கொள்ளும் அந்தச் சந்தடி சாக்கில் மீதமுள்ள மறுமுனையை ஒருசில எட்டிகளில் கடந்திட வேண்டும்.

அச்சாலையைக் கடக்க உதவும்
சிறு சந்தடி இடைவெளி கிடைத்து நான் நகர இருந்த நேரத்தில்
என் பின்னே நின்ற பெண்ணொருத்தி தூரத்தில் வர ஆரம்பித்திருந்த வாகனத்தைப் பார்த்ததும், பயத்தில் சட்டென என்கை இழுத்து அவளுக்கும் பின்னாக என்னை நிறுத்திவிட்டு, வேகச்செல்லும் வண்டியால் அவளுக்கு அவளே சமாதானம் சொல்லிக் கொள்கிறாள்…

அந்தப் பெண்ணிற்கு இந்நகரம் புதியதாக இருக்கலாம்
அல்லது இந்தச் சாலை புதியதாக இருக்கலாம்
அல்லது என்னைப் போன்ற நகரம் பழகிய மனிதர்கள் புதியவர்களாக இருக்கலாம் அல்லது இவையெல்லாமே சேர்ந்து புதியதாக இருக்கலாம்…

யாரென்றெனைத் தெரியாத சாலையில்
எனைப் பிடித்திழுத்த அச்சிறு வேளையில்
அவள் இச்சமூகத்தைப் பற்றியோ, என்னைப் பற்றியோ, அவளைப் பற்றியோ ஏதும் நினைத்திருக்க வாய்ப்பில்லை…
இப்படியான இயல்பாக இருக்கும் ஒருவரை பார்க்கையில் வியப்பாக, ஏக்கமாக இருக்கிறது.

இவர்கள் மட்டும் இன்னும் எப்படி இயல்பாக இருக்கிறார்கள் என்று!

தூக்கிலிடப்பட்ட உண்மைகள்

உண்மைகள் இயல்பில் சுவாரசியம் குறைவு என்பதனால் தினம் இங்கு எத்தனையோ உண்மைகள் தூக்கிலிடப்படுகின்றன
அல்லது தூக்கியெறியப்படுகின்றன.
இருக்கும் ஆயிரம் வண்ணங்களில், உண்மைகள் வண்ணமில்லாமல் வெறுமனே இருப்பதால் வெளிச்சந்தையில் அது விரும்பப்படுவதில்லை.
உண்மைகள் சொல்லப்படுவதில்லை,
அல்லது உண்மைகள் கேட்கப்படுவதோ, ஏற்கப்படுவதோ இல்லை.
உதாரணமாக, நினைவு தெரிந்த நாளிலிருந்து என் விடுப்புகளுக்கு As I’m Suffering From Fever என்பதைத் தவிர வேறெதுவும் லீவ் லெட்டர்களில் எழுதப்பட்டதில்லை…

கடல் என்ன தருகிறது?

கடல்,
காற்று தருகிறது
அலை தருகிறது
நுரை தருகிறது
சிலநேரம் விளையாட ஏதே ஒன்றை அதன் மடியில் இருந்து எடுத்து வருகிறது,

இவையெல்லாம் போக அதன் ஆழ்மனதின் சந்தோசத்தை
எடுத்து வந்து தருகிறது…

பலூன் விற்பவனை ஏக்கத்துடன் வேடிக்கை பார்த்த குழந்தை,
அதன் கையில் ஒரு பலூன் கிடைத்தவுடன்
பூமிப்பெருவெளியில் தானும் ஒரு பலூனாகப் பறந்து செல்வதைப் போல
கனமான மனங்களை,
குளிர்காற்றில் நிரப்பிய
பலூனாக்கிப் பறக்க விடுகிறது – கடல்…

என்னைப் போல் ஒருவன்

காலப்பெருவெளியில்
காணாமல் போகும்
அடையாளமில்லாத முகங்கள்,

கணினியிடம் மனிதர்களைப் பற்றியோ,
மனிதர்களிடம் கணினிகளைப் பற்றியோ பேசிக் கொண்டிருக்கும் அன்றாடங்கள்,

நாம் என்பதையும், நாளை என்பதையும் மிக அருகில் என்று கொண்ட புரிதல்கள்,

இப்படியான ஒருவனை
பேருந்திலோ,
இரயிலோ,
தெருவிலோ,
மால்களிலோ,
வீட்டுக் கண்ணாடியிலோ
எதிர்கொண்டு பார்க்க நேர்கையில், அவனின் நேர்பார்வையைத் தவிர்க்க எவ்வளவோ முற்படுகிறேன் நான்,

இவர்கள்
இதுவரை நான் மட்டும் தான்
இப்படி எனச் சந்தேகப்பட்ட
பலவற்றை பெரும்பான்மை கொண்டு பொய்யென்று நிரூபிக்கிறார்கள்,

இந்த உலகம் பற்றிய என் நம்பிக்கைகளை தகர்த்திடுகிறார்கள்,

நான் தவிர்த்ததை அவர்களும் தவிர்க்கிறார்கள்,
என் விருப்பத்தை அவர்களும் விரும்புகிறார்கள்,

திரும்பத் திரும்ப வரும் அன்றாடங்களால்,
எளிதில் என்னைச் சலிப்படையச் செய்துவிடுகிறார்கள் இவர்கள்…

என்னைப் போலவே இருக்கும் ஒருவனை எதிர்கொள்ள அச்சமாகத்தான் இருக்கிறது எனக்கு…