இந்தியக் கனவு

உனக்கும் எனக்கும் இடைவெளியில்

இரண்டாயிரம் தொலை மைல்கள்,

இரண்டு பகல், ஒரு இரவு கொலை பயணங்கள்,

ஐந்து கொடும் எல்லைகள்,

ஐம்பது கோடி நெருக்கடி மனிதர்கள்…

கணக்கிட முடிந்தவைகளாக இவைகளெல்லாம், உனக்கும் எனக்குமான இடைவெளியில்…

நாம் எனப்படுவது?

உன்னையும், என்னையும், யாரையும் பற்றி
நானென்ன புதியதாய்ச் சொல்லிட ?!

நாம்,
கடல் தள்ளிய கடைசி அலை
கரையில் விட்டுச் சென்ற நுரைகள் மட்டுமே.

முன்பதிவு இல்லாத பயணம்

அந்த ஊரிலிருந்து
புறப்படும் கடைசிப் பேருந்து அது,

எங்கு போகும், எப்போது போய்ச்சேரும் எனத் தெரியாது,

வாழ்வின் பயணத்தை நீட்டிக்க கிடைத்த கடைசி வாய்ப்பு அது,

ஓடுவதற்கு ஒரு தூரமோ,

தேடுவதற்கு ஒரு தொலைதலோ இல்லாத அக்கணத்தில் ஆரம்பிக்கிறது முன்பதிவு செய்யப்படாத ஒரு பெரும் பயணத்தின் தொடக்கம்…

இயல்பாயிருத்தல்

எப்படி இவர்களால் மட்டும் இவ்வளவு இயல்பாக இருக்க முடிகிறது?????
எப்போதும் போல முன்இரவில்
சென்னையின் ஓ எம் ஆர் சாலை பரபரப்பில் பயணித்துக் கொண்டிருந்தது.

நிரப்பப்படாத இடைவெளியில்
நாம் சாலையை கடக்க தவறினால்,
அந்த சாலை நம்மை வெகுவேகமாகக் கடந்துவிடும்.

பாதிக்கடலை நீந்தியதைப் போல,
பாதிக் கிணற்றைத் தாண்டியது போல,
பாதி பால்யத்தை வாழ்ந்தது போல
அந்தச் சாலையில் பாதித் தூரத்தைக் கடந்து, காத்துக்கொண்டிருந்தேன்.

மறுமுறை இந்தச் சாலை தன்மீது வண்டிகளைச் சுமக்காமலிருந்து ஒரு சிறு மூச்சுவிட்டுக் கொள்ளும் அந்தச் சந்தடி சாக்கில் மீதமுள்ள மறுமுனையை ஒருசில எட்டிகளில் கடந்திட வேண்டும்.

அச்சாலையைக் கடக்க உதவும்
சிறு சந்தடி இடைவெளி கிடைத்து நான் நகர இருந்த நேரத்தில்
என் பின்னே நின்ற பெண்ணொருத்தி தூரத்தில் வர ஆரம்பித்திருந்த வாகனத்தைப் பார்த்ததும், பயத்தில் சட்டென என்கை இழுத்து அவளுக்கும் பின்னாக என்னை நிறுத்திவிட்டு, வேகச்செல்லும் வண்டியால் அவளுக்கு அவளே சமாதானம் சொல்லிக் கொள்கிறாள்…

அந்தப் பெண்ணிற்கு இந்நகரம் புதியதாக இருக்கலாம்
அல்லது இந்தச் சாலை புதியதாக இருக்கலாம்
அல்லது என்னைப் போன்ற நகரம் பழகிய மனிதர்கள் புதியவர்களாக இருக்கலாம் அல்லது இவையெல்லாமே சேர்ந்து புதியதாக இருக்கலாம்…

யாரென்றெனைத் தெரியாத சாலையில்
எனைப் பிடித்திழுத்த அச்சிறு வேளையில்
அவள் இச்சமூகத்தைப் பற்றியோ, என்னைப் பற்றியோ, அவளைப் பற்றியோ ஏதும் நினைத்திருக்க வாய்ப்பில்லை…
இப்படியான இயல்பாக இருக்கும் ஒருவரை பார்க்கையில் வியப்பாக, ஏக்கமாக இருக்கிறது.

இவர்கள் மட்டும் இன்னும் எப்படி இயல்பாக இருக்கிறார்கள் என்று!

அவசரம், இக்கவிதை தடைசெய்யப்பட உள்ளது

தடைசெய்யப்பட உள்ள ஓர் கவிதையை
நீங்கள் படித்துக் கொண்டிருக்கிறீர்கள்.,

எழுதியவன்
இரண்டாம் முறை படித்துப்பார்த்து
இதைக் கிழித்தழிக்கும் முன் நீங்கள் இதைப் படித்துவிடுங்கள்…

இதை எழுதியவன் இச்சிறு வேளையில்.,

அவனுக்கில்லாத காதலிக்கு, காதல் மொழி எழுதிக் கொண்டிருக்கலாம்…,

அவனுக்கில்லாத வருத்தத்திற்கு, வருந்திக் கொண்டிருக்கலாம்…,

அவனின் வருத்தங்களைச் சொல்ல
அழகிய வார்த்தைகளைத் தேடிக் கொண்டிருக்கலாம்…,

அடைமழையின் ஊடே கவிதைகளும் விழுந்திருக்குமா எனவெண்ணி புதுக்கவிதை தேடிக் கொண்டிருக்கலாம்…,

முன்பின் தெரியாத மனங்களின் இடையில் அவன் மனம் நசுங்கிக் கொண்டிருக்கலாம்…,

தெருவோரப் பூச்செடி பூவின் இதழோரம் அவன் இரசித்துக் கொண்டிருக்கலாம்…,

இரவுகளில் அவனை மூழ்கடித்துக் கொண்டிருக்கலாம்…,

ஆயிரம் வரிப் பொய்களின் நடுவே அவனின் அரைவரி உண்மையை அவனுக்கும் தெரியாமல் மறைத்து வைத்துக் கொண்டிருக்கலாம்…,
அவனுக்கு சுயநினைவு வரும்வரை இக்கவிதை இங்கேயே இருக்கும், அதற்குள் படித்துவிடுங்கள் அவனுக்கும் முன்…

நானும், இரயிலும்

அதே இடம்,
அதே தடம்,
அதே நேரம் என
திரும்பத்திரும்ப
வந்து செல்லும் அந்த இரயில்
அவ்விடம் தாண்டி வேறெங்கும் செல்லவில்லையென சிலகாலம் கழித்தும்,

இரயில் போல நானுமெங்கும் செல்லவில்லை என்பதை
வெகுகாலம் கழித்தே கண்டுபிடித்தேன்…

ஓடோடும் நாம்
நகரவில்லை
வெகுகாலமாக…

வானவில் விளக்குகள்

வானவில் வண்ணங்களில் வாகன விளக்குகள்,

அவள் விழி,வழி வந்து செல்லும் போது மட்டும்…

நில், செல்

நில்’லென்று சொன்னதில் மரணத்தை நிறுத்திச் செல்கிறது சாலை விளக்கு…